Muzyka klasyczna

w potocznym znaczeniu muzyka wywodząca się z tradycji klasycznych, oparta na symetrii i równowadze oraz regularności budowy formalnej.

W szerszym znaczeniu obejmuje całą muzykę akademicką, świecką i sakralną tworzoną na przestrzeni tysiąca lat (XI - XXI w.) w kręgu krajów o kulturze europejskiej.

Philip Tagg opracował trójkąt aksjomatyczny, na którego wierzchołkach znajdują się trzy rodzaje muzyki: muzyka poważna (art music), muzyka ludowa (folk music) i muzyka rozrywkowa (popular music).

Muzyka poważna w tym podziale ma następujące cechy wspólne z rozrywkową: jest tworzona i wykonywana głównie przez profesjonalistów i ma nieanonimowe autorstwo. Z muzyką ludową łączy ją tylko brak masowej dystrybucji. Cechy typowe wyłącznie dla muzyki poważnej to: główny sposób utrwalania i dystrybucji – notacja muzyczna (a nie przekaz ustny ani nagrania), typ społeczności, z którą jest związana – ziemiańsko-przemysłowy (a nie nomadyczno-ziemiański ani przemysłowy), sposób finansowania we współczesnym świecie – publiczny (a nie pozagospodarczy ani wolnorynkowy), rozbudowana teoria, w tym estetyka. Centralna rola notacji muzycznej w związku z tym sprawia, że parametry muzyki, takie jak brzmienie, tembr i in. – trudne do takiego ujęcia, są w muzyce poważnej uważane za mniej ważne niż w muzyce rozrywkowej.